Lezend in “De wijsheid van de heks” van Susan Smit kom ik het woord solitude tegen. Solitude, Google vertaalt het als eenzaamheid, maar dat is het eigenlijk niet. Eenzaamheid heeft, wellicht onbedoeld, een negatieve bijklank gekregen. Als ik denk aan eenzaamheid dan denk ik aan je heel alleen voelen, hier misschien ook verdrietig over zijn. Maar wanneer ik  denk aan solitude dan maakt mijn hart een sprongetje, want ik hou van solitude. Na een dag werken met de hele dag mensen om me heen ben ik blij met mijn solitude als ik alleen thuis kom. Mijn vertaling voor solitude zou denk ik “alleenheid” zijn. 

Die alleenheid heb ik nodig. Want hoewel ik het fijn vind om mensen om me heen te hebben en om contact te hebben, heb ik het nodig om regelmatig alleen te zijn. Na een dag werken, waarbij ik iedere emotie en stemming van zowel bewoners als collega’s voel en waarbij er nauwelijks tijd is om stil te staan bij mijn eigen stemming en emoties, heb ik het nodig om alleen te zijn. Maar ook na bijvoorbeeld een avondje uit of een bijeenkomst van de actiegroep waar ik bij zit heb ik het nodig om even alleen te zijn. Om alles los te laten en weer contact te maken met mezelf. Doe ik dat niet, dan loop ik mezelf onherroepelijk voorbij en raakt mijn energie uitgeput.

Mijn favoriete manier om te genieten van mijn alleenheid is in de natuur. Ik krijg kippenvel bij het horen van de wind die door de toppen van de bomen ruist, en ik kan tot tranen geroerd zijn wanneer ik een vogel zijn lied hoor fluiten. De geur van het bos, de structuur van de bosgrond onder mijn schoenen of het gebulder van de zee op een stormachtige dag, er is weinig waar ik gelukkiger van word.

Zittend op een bankje, mijn zintuigen op scherp laat ik gedachten komen en gaan. Sommige verdienen wat meer aandacht, en die aandacht is er dan ook. Andere mogen voorbij gaan, niet iedere gedachte hoeft bestudeerd te worden. Oplossingen voor kleine problemen schieten me soms ineens te binnen, of ik besef me ineens dat ik iets beter los kan laten omdat het me negatief beïnvloed. Het gebeurt allemaal in die alleenheid.

Eigenlijk kan ik dus wel concluderen dat deze alleenheid, deze solitude, voor mij een eerste levensbehoefte is omdat het zorgt dat ik mezelf niet kwijtraak en niet overspoeld raak door de prikkels van het dagelijks bestaan. Ik hou er van, van solitude!