20 Jaar geleden. Ik sta op mijn werk, ik werkte in die tijd bij Free Record Shop, en ik sta aan de grond genageld. Het gevoel van paniek dat ik op dat moment voelde zal ik nooit meer vergeten. Klanten in de winkel, muziek aan, de telefoon die gaat. En ik kon niks meer, ik zat in mijn eigen hoofd en het enige dat ik kon denken was hoe ik in vredesnaam zo snel mogelijk weg kon. Dit was het begin van een depressie waar ik maanden tegen zou vechten, maar waar ik gelukkig uit kwam.
Erfelijkheid speelt in mijn geval een rol, maar er waren ook factoren in mijn leven die er een grote invloed op hadden. Al kon ik dat pas jaren later beredeneren. Ik ben na die ene keer niet meer depressief geweest, maar ik heb echt wel momenten gehad dat ik er tegenaan zat. Wanneer er ingrijpende dingen in mijn leven gebeuren waar ik zelf geen invloed op heb moet ik bijvoorbeeld oppassen. Maar ook wanneer ik té lang in een stressvolle situatie zit loop ik risico dat ik weer een depressie krijg.
En nu is het dus toch weer zover, ik heb een depressie. En ik heb een angststoornis, zoals ik laatst al schreef. Een angststoornis en depressie gaan helaas vaak samen, zo ook in mijn geval. Jippie!
Toen ik voor de zoveelste ochtend heel somber wakker werd en het liefst in mijn bed was blijven liggen besloot ik dat het genoeg was. Ik rolde mijn bed uit, sleepte mezelf voort naar de huiskamer en belde de huisarts, denkend dat ik mijn verhaal wel even zou kunnen vertellen. Zodra de assistente de telefoon opnam begon ik, zoals tegenwoordig bijna dagelijks, meteen te huilen. Hortend en stotend vertelde ik dat het al een tijdje niet zo goed met me gaat. Dat ik sinds januari op de wachtlijst bij een psycholoog sta maar daar pas in augustus terecht kan. Ik vertelde over de psychosomatische therapie, waar ik pas over twee maanden terecht kan.
Ik vertelde dat het me niet altijd meer lukt om mijn werk goed te doen, dat ik bang ben om fouten te maken en deze inmiddels ook maak. Ik vertelde dat ik mijn bed niet meer uit wil, dat ik net als in januari weer een kluizenaar ben en nauwelijks nog ergens kom omdat ik er geen energie voor heb maar er ook gewoonweg geen zin in heb. Ik geniet niet meer van de dingen die ik altijd leuk vond. Dat ik wéét dat ik de deur uit moet en mensen op moet zoeken, maar dat het me meestal gewoon niet meer lukt. Dat mijn werk een goede stok achter de deur is om nog ergens te komen, dat ik ook afleiding van mijn werk heb en dat ik hele fijne collega´s heb die weten wat er speelt en me steunen. En ik spreek uit dat ik bang ben dat ik na twintig jaar toch weer een depressie heb. Want twintig jaar is heel lang geleden, maar ik weet nog exact hoe ik me in die tijd voelde.
Later die dag belt de huisarts me terug, een afspraak maken voor vandaag om langs te komen lukte niet meer vanwege drukte, maar ik werd wel heel serieus genomen. Ze neemt de tijd om mijn verhaal aan te horen. Ze stelt me vraag na vraag en luistert geduldig en uiteindelijk spreekt ze uit dat wat ik ervaar klinkt als een depressie. Het feit dat ik eerder een depressie heb gehad is hierbij zwaarwegend.
Ik heb sinds mijn eerste depressie dingen meegemaakt waardoor ik in een depressie terecht had kunnen komen, maar het gebeurde niet. Ik voelde me onoverwinnelijk als ik iets moeilijks meemaakte waardoor ik in een depressie terecht had kúnnen komen, maar wat niet gebeurde. En nu gebeurt het toch.
Er zijn de afgelopen twee jaar behoorlijk wat ingrijpende dingen gebeurd. Dingen waar ik geen invloed op had. Dingen waar ik geen invloed op heb. Al twee jaar sta in onder constante hoogspanning. Sinds een klein half jaar heb ik steeds meer last van mijn angststoornis. Mijn tweede depressie is dan nu toch een feit.
Had ik al verteld dat depressie en angst vaak samen gaan? Woehoe!
In overleg met de huisarts start ik met antidepressiva, dit medicijn haalt als het goed is ook de scherpste randjes van mijn angsten af. Door dit van me af te schrijven en dit te delen help ik mezelf. Het helpt me als mensen weten wat er aan de hand is zodat ik het niet steeds uit hoef te leggen. Zodat ik gewoon een tijdje mijn angstige, huilerige en stille zelf kan zijn. Zodat de drempel om er met iemand over te praten als ik daar behoefte aan heb wat lager wordt, want ze weten al wat er speelt, ik hoef alleen nog maar even te spuien waar ik op dat moment mee zit.
Het komt goed met mij. Ik ben een sterke vrouw en ik weet dat ik hier weer uit kom. Ik probeer niet te streng te zijn voor mezelf en spreek met mezelf af dat ik hulp of een luisterend oor mag vragen als ik daar behoefte aan heb. Dat gaat me steeds een stukje beter af. Het komt goed met mij.
