Nellie is gisteren naar de kapper geweest. Polletje Piekhaar veranderde in een soort deftige dame met prachtig gekapt haar.

"Ik heb het alleen zelf niet gezien" vertrouwde ze me toe. 

Omdat Nellie leeft met een vorm van dementie wist ze niet meer dat ze gisteren al die tijd voor de spiegel had gezeten. Ik zei tegen haar dat ik heel even de gang op zou lopen en meteen weer terug zou komen zodat zij haar mooie haren zelf nog even kon zien.

Ik verliet Nellie's kamer om "de BEA" te halen. BEA is een hulpmiddel voor mensen die zelf niet meer kunnen lopen maar wel (even) kunnen staan. Stap voor stap vertelde ik Nellie wat ze moest doen om met de BEA  geholpen te worden en samen gingen we naar de spiegel in de badkamer. Nellie kijkt altijd naar beneden dus eenmaal in voor de spiegel zei ik tegen haar dat ze voor zich mocht kijken zodat ze haar mooi gekapt haren kon zien. Met grote ogen keek ze naar haar spiegelbeeld, ze raakte voorzichtig haar haren aan. Draaide haar hoofd eens wat zodat ze het nog beter kon zien. 

"Oooooh" zei Nellie, terwijl ze zichzelf bewonderde "wat ben ik mooi!" En dat is ze, deze dame van tegen de 100.