“Hoor je dat?!” vraagt Gea, terwijl de noten van Vivaldi’s vier jaargetijden door de huiskamer dansen?

“Zie je dat!” zegt Gea, terwijl ze met haar vingers op de maat van dezelfde muziek aan het dirigeren is?

Zomaar een gezellig rustmoment tijdens een avonddienst. Sommige bewoners zijn al naar hun appartement, trekken zich terug om het laatste stukje van de dag rustig af te sluiten. Een aantal bewoners zit na het gebruikelijke koffiemoment nog even in de huiskamer. Op de vraag of de dames, want de heren zijn al naar hun kamers, willen dat ik een gezellig muziekje op zet, krijg ik ja als antwoord. Het liefst klassieke muziek, geeft Ada aan. 

Twijfelend of iedereen dat kan waarderen, kies ik voor iets toegankelijks, namelijk de vier jaargetijden van Vivaldi. Ik schenk een lekker sapje in voor de dames en we gaan er eens lekker voor zitten.

Bij de eerste noten zie ik Ada haar ogen sluiten, ze geniet zo te zien meteen al. Hennie, die op het puntje van haar stoel zat, zie ik achteruit schuiven in haar luie stoel. Ze gaat er eens even lekker voor zitten. Normaal gesproken dwaalt Hennie wat af, zo vlug als water is ze dan weer hier en dan weer daar, maar nu blijft ze bij ons. Rietje geeft in de eerste instantie aan dat ze de muziek niet zo mooi vind, “het is zo’n ge-pingele-pong” vertrouwt ze me toe. Maar wanneer ik haar even later vraag wat ze van de muziek vind zegt ze glimlachend dat het mooi is. 

Aan Ada hoef ik het niet eens te vragen, die ádemt klassieke muziek. Wanneer ik haar vraag of ze zelf ook een instrument heeft  bespeeld verschijnt er een glimlach op haar gezicht. “Ik heb vroeger viool gespeeld” en ze vertelt me hoe het ooit begon, en hoe ze ook weer afscheid heeft moeten nemen van dat mooie instrument.

En dan Gea…. Gea dwaalt in de avond ook vaak over de afdeling. Zoekend naar haar ouders,  wensend dat ze naar haar huis ergens in het zuiden van het land kon. Vragend waar ze nu eigenlijk is, niet wetend hoe oud ze is of wat ze moet doen. 

Maar Gea zit in de huiskamer en luistert naar Vivaldi. Ze kijkt me aan en vraagt “Hoor je dat?!” niet wetend wat ze precies bedoelt zeg ik dat ik het hoor, en dat ik het prachtig vind. Ze heft haar armen, steekt haar wijsvingers uit en dirigeert op de maat van de muziek. “Zie je dat!” zegt ze, en glimlachend geeft ze met haar vingers de maat van de muziek aan aan het orkest dat uit de boxen klinkt. “Prachtig!” zegt ze er voor de zekerheid nog maar even bij. 

En terwijl Gea de maat slaat, fluit ik mee op de muziek. En terwijl ik fluit hoor ik naast me nóg een fluitje. “Het lukt niet!” zegt Hennie lachend, “ik kan het niet” Maar ik hoorde het echt, Hennie fluit met mij mee, en samen fluiten we mee met de vier jaargetijden. Ik zeg haar dat ze het hartstikke goed doet, dat het heel mooi klinkt, en trots fluit ze verder. Meer dan af en toe een “fiet, fuut” is het niet, maar het klinkt me als muziek in de oren. 

Hennie en Gea, twee dames die normaal best wat dwalen en soms niet echt rust in de kont hebben, zitten, luisteren, fluiten en dirigeren. Wat een heerlijk moment was dat. Zachte en rustige muziek, knusheid met elkaar en op een bepaalde manier ook muziek maken met elkaar. Niet alleen Gea en Hennie, maar ook Ada en Rietje hadden genoten. 

Toen de muziek was afgelopen vertrok Ada naar haar kamer, het was tijd om naar bed te gaan. Ook Hennie vertrok. Nadat ik haar had geholpen met klaarmaken voor de nacht kroop zij haar bed in, en is er niet meer uit geweest. Mijn collega hielp Gea om naar bed te gaan en Rietje wilde nog even blijven zitten, wat natuurlijk geen probleem was. 

Klassieke muziek was niet iets dat ik zelf uitgezocht zou hebben omdat niet iedereen ervan houdt. Ik betwijfelde ook of iedereen die in de kamer zat het leuk zou vinden, maar het bleek een schot in de roos. Een drankje en klassieke muziek brachten een heerlijk moment van rust en verbinding. Wederom een heerlijk moment met een gouden randje dat ik vol trots met jullie deel.