“Goeiemorgen!” Mijn collega loopt bij u de kamer in en vraagt u of u vandaag een handje hulp kan gebruiken. Ik hoor u antwoorden, “ik loop nog wel in mijn blote kont hoor!” waar ik stiekem wel een beetje om moet lachen. Geen idee wat ik kan verwachten loop ik achter mijn collega aan uw kamer in, want ondertussen had u wel verteld dat u wat hulp kon gebruiken. En daar staat u, poedeltje naakt en dat lijkt u helemaal niks uit te maken. 

Het valt me op dat u voor een, met respect, oudere man lichamelijk nog behoorlijk sterk en zelfs krachtig uit ziet en mijn collega vertelt me dat u vroeger topsporter bent geweest. Terwijl ik uw kamer rond kijk zie ik de bewijzen daarvan hangen, foto’s van u in letterlijk de kracht van uw leven sieren de muren. 

Mijn collega en ik helpen u met wassen en aankleden, en ondertussen raken we aan de praat. U zegt iets waardoor ik denk dat u wel eens ouder kan zijn dan wat ik denk. Nieuwsgierig als ik ben vraag ik “Mag ik u een onbeleefde vraag stellen? Hoe oud bent u eigenlijk” En het antwoord liet mijn mond open vallen van verbazing, u vertelt mij lachend dat u in de tachtig bent! 

Wat er in mijn hoofd allemaal gebeurde kan ik eigenlijk niet eens omschrijven, alle informatie die ik op verschillende manieren binnen kreeg klopten niet met elkaar. Wanneer ik naar u kijk kan ik me niet voorstellen dat u ooit op dat hoge niveau uw sport bedreven heeft. Voor mij zat een man die mij vertelde en van wie ik op foto’s kon zien dat hij ooit topsporter was. Maar voor mij zat ook een man die er broos uit zag, ondanks de kracht die nog in zijn lichaam leek te zitten. De spieren die ooit groot en trots aan de oppervlakte lagen waren nog zichtbaar maar waren een schim van wat ze ooit waren. 

Eerlijk, ik was erg onder de indruk van uw verschijning, ik vind u een prachtig mens met volgens mij een heel mooi levensverhaal.