De rode schoentjes

15 Jaar is ze. 15 Jaar en zo lang als ze zich kan herinneren wordt ze gepest. Het ene moment wat heftiger dan het andere, maar ze wordt altijd gepest. Altijd als laatste gekozen worden met gymles, voor schooltijd opgewacht worden door klasgenoten die leken te genieten van de blinde paniek als ze spinnen in de kraag van haar jas gooiden, de chantage: ze moest geld meenemen naar school want anders zou ze na school wel even in elkaar geslagen worden. Het pesten was er dag in, dag uit. Jaar in, jaar uit. Stukje bij beetje werd haar identiteit afgepakt tot er niks anders meer overbleef dan een meisje dat maar deed wat van haar verwacht werd om meer pijn te voorkomen. De pijn van niet geaccepteerd worden.


15 Jaar is ze. Ergens zit nog dat ongehavende meisje van vroeger verscholen, als je echt je best doet laat ze haar ware ik nog wel eens zien. Niet zo vaak, haar ware ik wordt namelijk nog steeds niet geaccepteerd, maar toch gluurt ze zo af en toe eens even om een hoekje om te kijken of er al ruimte voor haar is. Haar ware ik kwam eens de hoek om rennen toen ze in een schoenenwinkel mooie knalrode lakschoenen met een grote gesp zag staan. Haar ware ik fluisterde haar toe “neem ze mee, ze zullen goed bij je passen” Ware ik liet haar stem horen. Ware ik vond dat ik ook eens moest doen wat ik goed vond, ook als dat betekende dat ik daarom nog meer gepest zou worden. Dat meisje van 15, die niet zo goed meer wist wie ze nou eigenlijk was, dat was ik. En ik kocht de schoenen. Mooi, glanzend en brandweerwagenrood met een gigantische zilveren gesp er op. En ik droég ze. Met trots. 


Die rode schoenen zijn voor mij belangrijk, ze zijn meer dan dingen die je aantrekt omdat je nu eenmaal niet op blote voeten de deur uit gaat. De rode schoenen zijn voor mij houvast, ze herinneren me dat ook ik een “ware ik” heb. Die ware ik heeft eigenlijk nooit echt veel ruimte in mijn leven gehad. Eigenlijk schoof ik haar altijd maar aan de kant, want ik vond het zo belangrijk om maar aardig gevonden te worden! Liever had ik dat mensen mij accepteerden en dat ik dan maar niet deed wat ik eigenlijk wilde dan dat ik mijn hart volgde met als gevolg dat ik weer niet geaccepteerd zou worden. 


Inmiddels loop ik, in dit geval figuurlijk, weer op rode schoenen. Maar nu op een manier dat de hele wereld het kan “zien” Ik ben wie ik ben, en ik ben goed zoals ik ben. Veranderen en aanpassen om geaccepteerd te worden is niet langer mijn motto. Wanneer ik voor mensen niet leuk genoeg, of goed genoeg, niet slank, knap of slim genoeg ben staat het ze vrij om mij los te laten. En mooier nog, ík gun het mezelf om keuzes te maken waar ik gelukkig van wordt. Eindelijk!


door Sonja • 31 oktober 2023
Herfst.... Ik vind het een heerlijk seizoen! Dwarrelende bladeren die vreugdedansjes om je heen maken tijdens een wandeling, paddestoelen die zo'n heerlijke herfstachtige bosgeur verspreiden, regen tegen de ramen en harde wind die de bomen heen en weer laat zwiepen.Herfstige gerechten zijn in deze periode mijn lievelings, en is er íets herfstiger dan champignons?!
Een heerlijk spicy broodje tonijn
door Sonja • 27 december 2022
Een broodje tonijn. Hoe saai wil je het hebben. Dit broodje tonijn is alles behalve saai, ik beloof het je. We maken hem wat pittiger dan een normaal broodje en we leuken hem ook nog eens op met iets bijzonders!
door Sonja • 29 oktober 2022
Twee jaar geleden inmiddels, kreeg ik van mijn vriend een slowcooker. Ik had die van mijn vader eens geleend en dat was me zo goed bevallen dat ik er zelf ook wel een wilde. Lekker eten maken zonder dat je de hele dag in de keuken staat, ik vind het een uitkomst! Ieder weekend eten wij een dag een lekkere maaltijdsoep, en omdat we alle 3 graag tomatensoep lusten zocht ik een recept voor mijn sloompie op. Deze heb ik inmiddels helemaal omgetoverd naar wat wij zelf lekker vinden en voilá! Sonja's tomatensoep uit de slowcooker is een feit.
Show More