De dag van de zorg, een dag waarop alle zorgverleners in het zonnetje worden gezet, maar wat mij betreft ook een dag waarop aandacht mag zijn voor hoe de zorg soms is, en hoe het eigenlijk zou moeten zijn.

Vorig jaar schreef ik op deze dag ook over de dag van de zorg. Ik was hier best kritisch over de manier waarop ik op dat moment mijn werk moest doen. Het leek af en toe lopende band werk, in de ochtend rond kwart over zeven gingen we de eerste bewoner uit bed halen en als we geluk hadden was iedereen er voor de lunch uit en had iedereen ontbijt gehad. Het klinkt als vanzelfsprekend dat iedereen op een normale tijd uit bed komt en ontbijt kreeg, maar dat was het niet. Het gebeurde in die periode met regelmaat van de klok dat mensen dusdanig laat uit bed kwamen dat zij meteen konden gaan lunchen, of mensen hadden zo laat ontbeten dat ze geen trek meer hadden in de lunch. 

Mensen sloegen maaltijden over, en ik weet nog hoe boos ik me daarover gemaakt heb en hoe verdrietig ik hiervan werd. Ik sprak er eens over tijdens de ochtend overdracht met een collega, en zij gaf mij duidelijk maar vooral zeer luid te kennen dat ik niet moest denken dat ik op mijn manier zorg kon verlenen (wacht, wát?!) Er werd me verteld dat het overal zo gaat. Ik was er van overtuigd dat dit niet zo was, en dat het wel degelijk anders kon (en ik bleek gelijk te hebben, hoera voor mijn nieuwe werkplek!)

Ik kan met terugwerkende kracht verdrietig worden om hoe het er een jaar geleden op de plek waar ik toen werkte regelmatig aan toe ging. Dit lag absoluut niet aan mijn collega’s maar dit lag aan de manier waarop dit bedrijf gevoerd wordt. Mijn collega’s en ik deden wat we konden met de middelen die er waren, met ons hart en onze ziel. Als team hebben we ons altijd keihard ingezet om er wat van te maken voor onze bewoners, en ik ben trots dat ik deel ben geweest van dit team.

Hoe mooi zou het zijn als zorginstellingen weer worden wat zij ooit waren, een plek waar een oudere zijn of haar laatste jaren gelukkig en goed verzorgd door kan brengen in plaats van een bedrijf waar zoveel mogelijk winst moet worden gemaakt, soms helaas ten kosten van die kwetsbare oudere. Het zou toch geweldig zijn als iedere zorginstelling niet alleen adverteert met mooie woorden, maar deze woorden ook daadwerkelijk uitvoert?

Inmiddels ben ik anderhalve maand aan het werk bij een zorginstelling die past bij mijn beleving van goede en persoonsgerichte zorg. In het korte tijdje dat ik hier nu werk heb ik talloze voorbeelden gezien van hoe de visie en de manier van werken met elkaar overeenstemmen. De belofte van persoonsgerichte zorg is hier geen holle frase maar word echt nagekomen. Als je het mij vraagt is persoonsgericht mensen helpen en ondersteunen het belangrijkste onderdeel van zorg verlenen. Persoonsgericht is mijn manier van zorg verlenen, en gelukkig is dat zelfs in deze tijd gewoon mogelijk. 

De dag van de zorg, een dag waarop alle zorgverleners in het zonnetje worden gezet, maar wat mij betreft ook een dag waarop aandacht mag zijn voor hoe de zorg soms is, en hoe het eigenlijk zou moeten zijn: de zorgvrager op 1