Vrijdag kreeg ik een appje van mijn lief, of ik zin had om samen naar Home Alone in de bios te gaan. En of ik daar zin in had! Ik ben gék op kerstfilms en Home Alone is een van mijn favorieten! Humor, liefde, hoop en zoetsappig kerst geleuter, ik hou er van. Eigenlijk ben ik gek op alles wat kerstsfeer uitstraalt. Of het nu op weg naar huis uit mijn werk alles kerstlichtjes in huizen zijn, of de hele dag kerstmuziek. En wat denk je van die kersterige jankreclames? Ik zweer het je, ik ga er voor zitten. Maar goed, we gingen dus naar de film. Ik kan hem inmiddels wel dromen en dus dwaalden mijn gedachten wat af. Ik zat zo eens te denken wat ik nou zo leuk vind aan kerst. 

Kerst zelf doet me eigenlijk niet zo heel veel. Ik vind het wel gezellige dagen hoor, maar in mijn ogen zijn kerstdagen niet gezelliger of leuker dan een willekeurige zondag. Het lijkt wel of kerst steeds meer een feest is van verplichte gezelligheid met zoveel mogelijk mensen en eten in overvloed. Met kerst moét je blijkbaar met een gróót gezelschap een vreetfestijn houden om het gezellig te hebben. Wij vieren het eigenlijk al ik weet niet hoe lang klein. Met mijn vriend en onze kinderen, voor we elkaar leerden kennen met mijn ouders en broertje met zijn gezin, maar ik heb ook wel kerst met alleen mijn dochter gevierd. Gewoon lekker doen waar we zin in hebben en samen iets lekkers koken voor 2 personen. Voor mij is kerst zelf dus niet meer dan twee extra vrije dagen waarbij je wel iets extra’s doet, maar wat helemaal niet zo over de top hoeft te zijn om het gezellig te hebben.

Maar wat vind ik dan wel leuk aan kerst? Kerst is voor mij eigenlijk de hele maand december. Kerst begint voor mij op of net voor 1 december, afhankelijk van op welke dan 1 december valt. Ik zet dan mijn kerstboom op, uiteraard onder het genot van kerstmuziek. Mijn vensterbank verandert in een ware kerstetalage, met lichtjes en andere knusse kerstversiering. Op die manier hou ik de somberheid buiten. Het sombere, grijze licht van de decemberdagen komt niet binnen. Buiten is het somber en koud, binnen is het warm en knus. 

Kerst, en dus eigenlijk die hele decembermaand, roept dit jaar ook iets in mij op dat ik niet anders kan omschrijven dan hoop. Hoop op verbondenheid, zeker dit jaar lijkt het wel of mensen steeds vaker lijnrecht tegenover elkaar komen te staan. Ik denk dat mensen van mening kunnen verschillen en dat het onderwerp waarover je van mening verschilt ook gewoon onbesproken kan blijven. Als je er samen niet uit komt kan dat wel eens een oplossing zijn tegen spanningen. Heb het over dingen die je allebei leuk vind, hou het gezellig, verbind weer met elkaar. Hoop op goedheid, hoop op meer respect voor en rekening houden met elkaar. Steek iemand die hulp nodig heeft eens een helpende hand toe en ga er van uit dat die persoon om hulp vraag omdat hij of zij hulp nodig heeft. Niks meer en niks minder. Hoop op dat het allemaal goedkomt. Want het kómt allemaal goed, linksom of rechtsom. We zullen er alleen met z’n allen wat voor moeten doen, maar als we dit met z’n allen doen dan lukt het. Samen.

Hoe zoetsappig het dus ook mag klinken, kerst is voor mij liefde en verbondenheid. En met al die honingzoete slijmballerij op tv en radio is het onvermijdelijk dat ik deze hele maand een sentimentele huilebalk ben die geniet van wat eigenlijk het hele jaar zou moeten zijn. Liefde voor elkaar, verbondenheid met elkaar en respect voor elkaar.