"Lust u een kopje koffie, meneer D?" Deze eenvoudige vraag was het begin van een heel mooi gesprek met een bewoner. Meneer begon te praten en een waterval aan zorgen en gedachten kwamen naar buiten. Net aan het begin van de koffieronde besloot ik toch even te gaan zitten en te luisteren wat meneer vertelde. 

Deze lieve bijna 100 jarige grappenmaker die bij ieder zorgmoment wel een grap en een grol heeft zette vandaag zijn masker even af en liet zien dat er achter al die grappen en grollen best wel een hoop pijn en verdriet schuil gaat. 

Ik geef het je te doen hoor, om het grootste deel van je leven keihard te hebben gewerkt en altijd onafhankelijk te zijn geweest en je dan ineens neer te moeten leggen bij het feit dat de meest eenvoudige dingen niet zelf meer lukken. En wat ben je dan een sterk mens dat je, ondanks dat je het moeilijk vind, toch die zorg en hulp ondergaat en daar grappen bij kan maken. Niet zo gek dat je dan af en toe je hart even wil luchten! En ook dat luisterend oor bieden is een deel van mijn werk, wat een eer om dat te kunnen en te mogen doen. 

Na dit mooie gesprek vervolgde ik de koffieronde en bracht iedereen even een lekker bakkie leut, glimlachend omdat ik me weer even extra besef hoe mooi het is om te mogen werken in de zorg.